Deforestation and reforestation
        Years of indiscriminate swidden farming resulted in large-scale deforestation in the mountains. Concerned about this, His Majesty offered to provide compensation to hilltribes for crops grown on tracts of land used in research work under the Royal Project. This was seen as an unconventional approach bearing in mind that the hill- tribes were living illegally in a watershed area. “His Majesty said that they were here f irst,” recalled Dr Santhad. Officials were advised by the King to let the tribes stay rather than go elsewhere where they would possibly destroy other tracts of land.
        To reforest the hills and rehabilitate the Ang Khang watershed, the Royal Forestry Department introduced new, fast-growing acacias, pines, and cedars. The King also suggested introducing three types of wood for four types of use, one of His Majesty’s sustainable development theories. (Ibid., page 123)

        His Majesty explained: “Growing three types of forests yields four benefits: Apart from the obvious gains of fruits, timber and firewood, there is the important, fourth benefit of soil and watershed conservation.”
        The practical benefits of this campaign ensured a sufficient supply of wood for material needs so it was not necessary to fell more trees for domestic use. Reforested areas were preserved more efficiently than simply banning people from cutting down any trees at all.
        The Royal Project’s forestry programme was conducted in partnership with Taiwan. A demonstration plot with a seedling nursery built at Doi Ang Khang yielded 1.2 million seedlings between 1982 and 1994. The saplings helped preserve the forests. Fruit trees played a major role in reforestation because they are almost never removed, or burnt accidentally, because they are planted as an orchard. (Ibid., page 124)

National and international cooperation
        Domestic and overseas co-operation proved invaluable in furthering the objectives of the Royal Project.
        The Royal Pang Da, Inthanon, Ang Khang, and Mae Lod research stations together with thirty-eight Royal Project Development Centres, all house researchers and volunteers from several Thai universities and government agencies. They work as volunteers in the name of His Majesty. Most of the research is actually done by universities, technically working under the Royal Project only because work in watershed and protected areas is strictly controlled.
        A successful outcome could never have been achieved without the participation of national institutes and agencies unified by a sense of purpose inspired by His Majesty the King. Some of the contributing organisations involved include Chiang Mai University, Kasetsart University, Maejo University, Ministry of Agriculture and Cooperatives, Department of Industrial Promotion, Ministry of Industry, the Border Patrol Police as well as direct assistance from the Royal Thai government. Strategically, considerable research assistance came also from the Thailand Institute of Scientific and Technological Research of the Ministry of Science and Technology.
        On the international scene, His Majesty had already developed strong ties with overseas countries as a result of his many visits abroad in the Sixties. When His Majesty mentioned to members of the diplomatic corps the new Royal Project to develop the North, the king received enthusiastic and immediate support from embassies in the form of donations of temperate and semi-temperate fruit trees. Counted among the donor countries were Australia, France, Indonesia, Iran, Israel, Italy, Lebanon, New Zealand, the UK, and Germany.
        Dr Shen Chang-huan, ambassador to Thailand for what was then Chinese- Taipei, when made aware of the new Royal Project, notified his government of Thailand’s need for fruit saplings, vegetable seeds, and expert assistance to develop mountain agriculture. His request met with a positive response. For many years the Vocational Assistance Commission for Retired Servicemen (VACRS) – Kuomintang army veterans – had developed temperate-zone fruit plantations in Taiwan’s own central highlands. VACRS chose Mr Soong Ching-yun, deputy director of one of the farms, to visit Thailand to conduct a first hand assessment of the situation.
        Early in 1971, “Papa Soong”, as he is still fondly referred to by local folk, began planting saplings flown in from Taiwan. The results were positive. Later, Taiwan was instrumental in setting up the Royal Agricultural Station at Ang Khang and a Taiwanese team agreed to stay in Ang Khang indefinitely to establish a cooperative relationship with the Royal Project. (Ibid., page 127-128)

        จากคลังบทความของบล็อก จา มณี "หลากหลายเรื่องราวของ จา มณี"
        ในความทรงจำข้าพเจ้า ดอยอ่างขางคือสถานีวิจัยที่อยู่ไกลมาก กันดารมาก และอันตรายมาก ข้าพเจ้าจำได้ว่าขึ้นไปอ่างขางครั้งแรกเมื่อปี 2519 สภาพพื้นที่ในขณะนั้นมีแต่แปลงไม้ผล ซึ่งเป็นงานวิจัยของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ แต่ก็มีความงามตามธรรมชาติของพื้นที่ซึ่งยังไม่มีการปรุงแต่ง ดอยอ่างขางอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลถึง 1,400 เมตร สมัยนั้นการขึ้นลงลำบากมากสุด ๆ เพราะยังไม่มีถนนหนทาง การสัญจรใช้การเดินเท้าลัดเลาะตามไหล่เขาเพียงอย่างเดียว เส้นทางการเดินป่าขณะนั้นมีอยู่ 2 เส้นทางด้วยกัน เส้นทางแรก จะเริ่มจากบ้านแม่เพอะ ผ่านม่อนโจะโละ ผ่านบ้านขอบด้ง ผ่านกิ่วลม และเข้าสู่สถานีอ่างขาง ส่วนอีกเส้นหนึ่ง จะเริ่มจากบ้านม่วงชุม ผ่านบ้านนอแล ผ่านกิ่วลม และเข้าสู่สถานีอ่างขาง เส้นทางหลังนี้ดูจะเดินยากหน่อยเพราะสูงชันมาก ชาวเขาเองก็ไม่ค่อยใช้กัน แต่ไม่ว่าเส้นทางไหนก็สาหัสทั้งสิ้น การขึ้นลงจึงไม่อาจทำได้ตามใจชอบ เพราะขึ้นลงแต่ละครั้งต้องใช้เวลาเป็นวัน ทั้งยังมีความเสี่ยงภัยระหว่างการเดินทาง อาหารการกินจึงต้องอาศัยการส่งเสบียงทางอากาศ ซึ่งจะมีเฮลิคอปเตอร์ของตำรวจตระเวณชายแดนแวะมาส่งเสบียงให้เดือนละครั้ง
        ในการเดินทางขึ้นดอยอ่างขางครั้งแรกของข้าพเจ้า นับว่าโชคดีมากเพราะตรงกับช่วงเวลาที่มีการส่งเสบียงขึ้นดอย จึงได้ขออาศัยนั่งเฮลิคอปเตอร์ของตำรวจตระเวณชายแดนที่ขึ้นไปส่งเสบียง ดู ดู เหมือนกับโก้ แต่เปล่าเลยขาลงไม่มีเฮลิคอปเตอร์ มาส่งเสบียงอีก จึงต้องเดินลัดเลาะไหล่เขาลงมาเหมือนคนอื่น ๆ มันเป็นการเดินทางที่สาหัสที่สุดในชีวิต แต่ก็ทำให้ได้เห็นถึงความลำบากของเจ้าหน้าที่ ที่ปฏิบัติงานบนดอย เพราะหากมีเรื่องการเจ็บไข้ได้ป่วยฉุกเฉิน คงจะเป็นเรื่องที่ลำบากมากทีเดียว
        สถานีแห่งนี้มีที่มาจากการที่ในหลวงและพระราชินี ได้เสด็จพระราชดำเนินเยี่ยมราษฎรที่ อ.ฝาง จ.เชียงใหม่ และเสด็จผ่านดอยอ่างขางได้ทอดพระเนตรเห็นว่าบริเวณนี้เป็นเขาหัวโล้น ชาวเขาส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ปลูกฝิ่นกัน เป็นการทำลายทรัพยากรป่าไม้ต้นน้ำลำธารที่เป็นแหล่งสำคัญต่อระบบนิเวศน์ ซึ่งจะก่อให้เกิดความเสียหายต่อส่วนอื่นของประเทศ จึงขอซื้อที่ดินจากชาวเขาในบริเวณดอยอ่างขางส่วนหนึ่ง ด้วยพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ จำนวน 1,500.-บาท เพื่อใช้เป็นแหล่งวิจัยและทดลองปลูกพืชเมืองหนาวชนิดต่าง ๆ เพื่อเป็นตัวอย่างแก่ชาวเขา ให้หันมาปลูกทดแทนฝิ่น และพระราชทานนามว่า"สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง" สถานีแห่งนี้เป็นแห่งที่ 2 นับจากที่ได้โปรดเกล้าให้ตั้งโครงการหลวงขึ้นมาเมื่อปี 2512 โดยมีท่านหม่อมเจ้าภีศเดช รัชนี ทรงเป็นประธานมูลนิธิโครงการหลวง ดูแลรับผิดชอบ และมีสถานีวิจัยแห่งแรกอยู่ที่ดอยปุย ซึ่งที่นั่นในหลวงได้ซื้อที่ดินจากชาวเขาด้วยพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์เองเช่นกัน จำนวน 200,000.- บาท และพระราชทานนามว่า "สวนสองแสน"
        พี่วินัย ปั่นศิริ รุ่นพี่เกษตรรุ่น 19 เป็นหัวหน้าสถานีคนแรกของอ่างขาง เมื่อปี 2513 อยากจะเรียกว่าเป็นรุ่นบุกเบิกพลิกฟื้นแผ่นดิน เพราะขณะนั้นสภาพโดยทั่วไปของอ่างขางยังเป็นสภาพที่ยังไม่ได้พัฒนาอะไรเลยมีแต่ป่าเขาลำเนาไพรและความเสี่ยงภัยมีอยู่รอบตัวทั้งจากชนกลุ่มน้อยชาวมูเซอร์ดำ , ชาวจีนฮ่อ และ ไทยใหญ่ ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด คือกองคาราวานฝิ่น บุคคลที่ขึ้นไปทำงานบนดอย จึงต้องดำรงชีวิตอย่างระวังภัยอยู่ตลอด 24 ชม. ไม่ต่างกับทหารหรือตำรวจตระเวณชายแดน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพวกเขาต้องช่วยตัวเองเท่านั้น สิ่งเดียวที่เป็นพลังให้พวกเขาอยู่กันได้ ก็คือความศรัทธาและพระบารมีในหลวง ในอันที่จะทำเพื่อประโยชน์สุขของประชาชน จึงเป็นเสมือนยันตร์กันภัยที่ทำให้พวกเขาแคล้วคลาดจากภยันตรายทั้งหลายทั้งปวงได้

        วุฒิ มณีปุระ ได้เข้าไปร่วมงานที่สถานีเกษตรหลวงอ่างขาง หลังจากจบจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยระหว่างเรียนได้ไปฝึกงานอยู่ที่สถานีวิจัยดอยปุย ทำให้อาจารย์สืบศักดิ์ นวจินดา , ศาสตราจารย์ ปวิณ ปุณศรี ได้มองเห็นแววมุ่งมั่นในการทำงาน จึงส่งตัวขึ้นไปช่วยงานพี่วินัย ตั้งแต่ปี 2517 การเดินทางขึ้นดอยในครั้งนั้น อาศัยรถแลนด์โรเวอร์ของสถานีวิจัยดอยปุย ไปส่งจนถึงบ้านหัวนา ซึ่งอยู่เชิงดอยอ่างขางหลังจากนั้นก็มีเฮลิคอปเตอร์ของตำรวจตระเวณชายแดนมารับขึ้นไปส่งบนดอยอีกทีหนึ่ง ภูมิประเทศของดอยอ่างขางจะมีลักษณะเป็นรูปอ่าง มีลานกว้างไว้สำหรับจอด ฮ. ในสถานี รอบๆ สถานีจะมีบ้านพักของเจ้าหน้าที่ทั้งหมด 11 หลังด้วยกัน มีโรงครัว 1 หลัง และสโมสรอีก 1 หลัง ลักษณะบ้านเป็นแบบ A Frame คือหลังคาชนกันเป็นรูปตัว A มุงด้วยหญ้าคา ส่วนฝาบ้านใช้ไม่ไผ่ทุบเป็นซีกเล็ก ๆ มัดต่อเนื่องกัน เจ้าหน้าที่อยู่กันคนละหลัง เช้าก็ไปเข้าแปลงงาน เย็นก็มาทานข้าวกันที่สโมสร ซึ่งมีถาวร บัวชุ่ม (วอน) เป็นพ่อครัวจัดเตรียมไว้ให้ ชีวิตมีอยู่แค่นั้นเพราะบนนั้นไม่มีไฟฟ้าใช้ มืดลงก็เงียบสงัด แต่ละบ้านจึงต้องมีเทียนไว้จุดให้ความสว่าง ส่วนน้ำใช้ต่อท่อจากลำธารต้นน้ำบนภูเขามาใช้ น้ำที่นั่นจึงเย็นจัดเหมือนกับน้ำในตู้เย็นเลยทีเดียว

2519 ขณะเป็นเจ้าหน้าที่อุตุนิยมวิทยา สถานีเกษตรหลวงดอยอ่างขาง

        ข้อมูลอุตุนิยมวิทยาของดอยอ่างขางในอดีต โดยเฉพาะช่วงประมาณปี พ.ศ. 2519 เป็นช่วงเริ่มต้นของการพัฒนาพื้นที่เกษตรที่สูง ซึ่งมีลักษณะอากาศหนาวเย็นตลอดปี อุณหภูมิต่ำกว่า 0 องศาเซลเซียสได้ในฤดูหนาว และมีความชื้นสูง เหมาะแก่การปลูกพืชเมืองหนาวตามแนวทางโครงการหลวง โดยมีสถานีเกษตรหลวงอ่างขางเป็นศูนย์กลาง

        ลักษณะภูมิอากาศโดยทั่วไป (อ้างอิงข้อมูลดั้งเดิม):
        ที่ตั้ง: อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 1,400-1,900 เมตร
        อากาศ: หนาวเย็นตลอดปี โดยเฉพาะช่วงเดือนพฤศจิกายน-กุมภาพันธ์ อุณหภูมิจะลดต่ำลงมาก บางปีอุณหภูมิติดลบ (แม่คะนิ้ง/เหมยขาบ) ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของยอดดอยที่สูง
        ภูมิประเทศ: มีลักษณะเป็นแอ่งกระทะล้อมรอบด้วยทิวเขา ทำให้มีความชื้นและทะเลหมอกหนาแน่นในช่วงเช้า
        การบันทึกข้อมูล: มีการตั้งสถานีเกษตรหลวงอ่างขางมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2512 เพื่อบันทึกข้อมูลและส่งเสริมการปลูกพืชเมืองหนาว เช่น บ๊วย พีช สาลี่ และกาแฟพันธุ์อาราบิก้า ซึ่งเป็นรากฐานการพัฒนาพื้นที่

เครื่องวัดความกดอากาศแบบหมุน หรือบารอกราฟ (เก่ากว่ารุ่นนี้มาก)

        เครื่องมือตรวจวัดอุตุนิยมวิทยา ณ สถานีเกษตรหลวงดอยอ่างขาง ในช่วงปี พ.ศ. 2519 เป็นเครื่องมือตรวจอากาศผิวพื้นมาตรฐานของกรมอุตุนิยมวิทยา เพื่อวัดอุณหภูมิ ความชื้น ปริมาณฝน โดยหลักๆ ประกอบด้วยไซโครมิเตอร์ (วัดความชื้น/อุณหภูมิ), เครื่องวัดปริมาณน้ำฝน (Rain Gauge), และบาโรมิเตอร์ (ความกดอากาศ)

        เครื่องมือหลักที่ใช้งานในปี 2519:
        ตู้คุ้มแดดฝน (Instrument Shelter) ภายในมี เครื่องวัดความกดอากาศแบบหมุน บารอกราฟ (Barograph)
        เครื่องวัดความกดอากาศแบบหมุน ส่วนใหญ่หมายถึง บารอกราฟ (Barograph) ซึ่งเป็นเครื่องวัดความกดอากาศแบบแอนิรอยด์ชนิดหนึ่ง ที่มีกลไกตลับสุญญากาศเชื่อมต่อกับแขนปากกา ขีดเส้นบันทึกข้อมูลลงบนกระดาษกราฟที่หุ้มอยู่บนทรงกระบอก ซึ่งหมุนได้ด้วยกลไกนาฬิกา ทำให้เห็นแนวโน้มความกดอากาศได้อย่างต่อเนื่อง
        เครื่องวัดปริมาณน้ำฝน (Rain Gauge): แบบธรรมดา (Non-recording)
        Sling psychrometer for outdoor use (ไซโครมิเตอร์แบบสลิง) เครื่องวัดความชื้นในอากาศ ใช้เครื่องมือนี้สำหรับการวัดภาคสนาม

A sling psychrometer for outdoor use (เก่ากว่ารุ่นนี้มากและมีสีดำ)

Sling psychrometer
        A sling psychrometer, which uses thermometers attached to a handle, is manually spun in free air flow until both temperatures stabilize. This is sometimes used for field measurements but is being replaced by more convenient electronic sensors. A whirling psychrometer uses the same principle, but the two thermometers are fitted into a device that resembles a ratchet or football rattle. (Chedit: Hygrometer, Wikipedia.org)
        ไซโครมิเตอร์แบบสลิง ซึ่งใช้เทอร์โมมิเตอร์ที่ติดอยู่กับด้ามจับ จะถูกหมุนด้วยมือในกระแสลมอิสระจนกว่าอุณหภูมิทั้งสองจะคงที่ บางครั้งมีการใช้เครื่องมือนี้สำหรับการวัดภาคสนาม แต่กำลังถูกแทนที่ด้วยเซ็นเซอร์อิเล็กทรอนิกส์ที่สะดวกกว่า ไซโครมิเตอร์แบบหมุนวนใช้หลักการเดียวกัน แต่เทอร์โมมิเตอร์ทั้งสองตัวถูกติดตั้งในอุปกรณ์ที่มีลักษณะคล้ายกับเฟืองหรือลูกบอลเขย่าสำหรับเล่นฟุตบอล

        นอกจากนี้ยังวัดปริมาณน้ำที่ไหลผ่านบนฝ่ายกั้นน้ำด้านทิศตะวันออก ในหน้าแล้ง และวัดอุณหภูมิยอดหญ้าในหน้าแล้งอีกด้วย
        ทุกวันจะต้องเดินเปลี่ยนกระดาษกราฟเครื่องบารอกราฟ (Barograph) วัดอุณหภูมิ วัดความชื้น ตั้งแต่สวนพันห้า ด้านทิศใต้สุดของสถานี มี 1 ตู้ตรวจอากาศ ผ่านบ้านคุ้ม เข้าสวนท้อ อยู่ทางด้านทิศตะวันตกของสถานี 1 ตู้ตรวจอากาศ แล้วเดินขึ้นเขาไปแปลงทดลองปลูกแอปเปิ้ล ด้านทิศเหนือ 3 ตู้ตรวจอากาศ จนถึงตู้ตรวจอากาศสุดท้าย เกือบสุดยอดเขา

แผนผังแสดงเส้นทางการทำงานประจำวัน